SZKOŁA dla RODZICÓW

"Dzieci - to goście, którzy pytają o drogę"

przysłowie hinduskie

DZIECI  PATRZĄ  NA  NAS!

 

                   Dom

Stamtąd wychodzisz i tam powracasz

To coś przyciąga jak magnes

Tam miłość, przyjaźń, uczucie

i bezpieczeństwo...

To coś, gdzie zapuszczasz korzenie

Pozostajesz na zawsze, choć cię już nie ma...

To miejsce skąd masz cudowne wspomnienia...

    B. Dymara, Wiersze naszych dzieci, Kraków 1996

 

Najważniejsza jest atmosfera rodzinnego domu i to, jak na co dzień zachowują się dorośli. Czy tego chcemy, czy nie - dzieci bezustannie nas obserwują. Ich uwaga jest stale skupiona na nas. Nawet nie tyle na tym, co im każemy robić, ile na obserwacji naszych zachowań. Poprzez tysiące pozornie nieistotnych, codziennych chwil dzieci uczą się wartości, postaw oraz oczekiwań względem życia. Najmocniejsze z tych przesłań akceptują wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy. Mądrość życiowa powinna polegać na tym, aby korzystając z cudzych błędów, minimalizować zakres błędów własnych. To niebezpieczne uczyć dorastające dziecko patrzenia na świat głównie własnymi oczami - co jest dobre, a co złe, co piękne, a co brzydkie. Dziecko może, chce i powinno formułować oceny samodzielnie. Zbyt silny wpływ dorosłych może hamować rozwój. Podsuwanie rozwiązań, które są dobre dla dorosłych, wcale nie muszą dać pozytywnego skutku. Lepiej uczyć odpowiadania za własne wybory.     I koniecznie pytać, czego  my chcemy dla niego...

 

Dzieci są naszym darem dla przyszłości.

To, czego doświadczają dzisiaj w swoich rodzinach,

da im siłę do przekazania światu wyniesionych z domu metod,

które afirmują godność i człowieczeństwo wszystkich ludzi.

                                                                Adelaine Faber

 

                 htttp://wwww.cm-lim.pl/rodzice


RODZICU,  ZAPAMIĘTAJ!

* Jeśli dziecko jest często krytykowane, uczy się potępiać.

* Jeśli dziecko otacza wrogość, uczy się agresji wobec innych.

* Jeśli dziecko otacza lęk, staje się pełne obaw.

* Jeśli dziecko otacza litość, uczy się użalać nad sobą.

* Jeśli dziecko otaczają kpiny, staje się nieśmiałe.

* Jeśli dziecko żyje wśród zazdrości, uczy się być zawistne.

* Jeśli dziecko jest zawstydzane, uczy się mieć poczucie winy.

* Jeśli dziecko jest zachęcane, uczy się wierzyć w siebie.

* Jeśli dziecko otacza tolerancja, uczy się cierpliwości.

* Jeśli dziecko otacza akceptacja, uczy się kochać.

* Jeśli dziecko otacza aprobata, uczy się lubić siebie.

* Jeśli dziecko jest doceniane, uczy się , że warto mieć własne cele.

* Jeśli chętnie dzielimy się tym, co mamy z innymi, dziecko uczy się hojności.

* Jeśli dziecko otacza szczerość i uczciwość, uczy się prawdomówności.

* Jeśli dziecko otacza sprawiedliwość, uczy się właściwego postępowania.

* Jeśli dziecko otacza życzliwość i uprzejmość, uczy się szacunku dla innych.

* Jeśli dziecko żyje w poczuciu bezpieczeństwa, uczy się pokładać wiarę w siebie                  i tych, którzy je otaczają.

* Jeśli dziecko otacza przychylność, uczy się, że świat to miejsce przyjazne.

    Źródło: D.L. Nolte, R. Harris, Dzieci patrzą na nas: wychowanie przykładem, Warszawa 2002

 

RODZICU, ZASTOSUJ:

Dziesięć przykazań wychowania dzieci

1. OKAŻ twojemu dziecku trwałą, nieustanną miłość i opiekę - jest to tak ważne dla jego umysłowego i duchowego zdrowia, jak pożywienie dla ciała.

2. BĄDŹ HOJNY w poświęcaniu swojego czasu i okazywaniu mu swojego zrozumienia - bawienie się z dzieckiem lub czytanie na głos liczy się o wiele więcej niż uporządkowane, funkcjonujące bez zakłóceń gospodarstwo domowe.

3. UMOŻLIWIAJ twojemu dziecku zdobywanie nowych doświadczeń i już od pierwszych chwil jego życia "zanurz" je w mówionym języku - wzbogaca to jego duchowy rozwój.

4. ZACHĘCAJ dziecko do zabawy w każdej formie: w pojedynkę, z innymi  dziećmi, do badania świata, naśladowania, eksperymetowania, budowania, kreatywnego tworzenia.

5. CHWAL częściej i głośniej wysiłki niż osiągnięcia.

6. POWIERZAJ dziecku stale rosnącą odpowiedzialność - podobnie jak i inne umiejętności trzeba ją wciąż trenować.

7. PAMIĘTAJ o tym, że każde dziecko jest wyjątkowe, jedyne w swoim rodzaju - sposób, w jaki traktujesz jedno i który jest dla niego zupełnie w porządku, dla drugiego może być niewłaściwy.

8. POKAZUJ swoją dezaprobatę i niezadowolenie w taki sposób, który nie będzie oznaczał dla wieku, osobowości i rozumienia dziecka zbyt wygórowanych wymagań.

9. NIGDY  NIE  UŻYWAJ  GROŹBY  pozbawienia dziecka miłości albo, że je komuś oddasz. Możesz odrzucać i nie akceptować jego zachowania, ale nie pozwól nigdy, by zrodziło się w nim podejrzenie, że możesz odrzucać jego osobę.

10. NIE  OCZEKUJ  WDZIĘCZNOŚCI. Twoje dziecko  nie prosiło się, żeby przyjść na świat - to była twoja decyzja.

Źródło: P. Pauling, Szczęśliwe dzieci czyli udane wychowanie, Kielce 2003


Na podstawie literatury wbr. i opr.  Henryka Gancarczyk